از پدر و مادرهای متفاوتی به دنیا اومدیم. خصوصیات ژنتیکی خاصی رو حمل می‌کنیم. به روشهای گوناگونی تربیت میشیم. دوست‌هامون با هم فرق دارند. توانایی‌های که آموختیم یا استعدادش رو داشتیم شبیه به هم نیست. تجربیات منحصر به فرد و متفاوتی داریم. قضاوتهامون و ارزشهامون هم بالتبع فرق داره.

فکر می‌کنم اگر دیدیم کسی جایی لغزش داره یا خصوصیت بدی داره که نتونسته از پسش بر بیاد. باید سطحی نگر باشیم که زود اون رو به خاطر ناتوانی یا نادانیش مورد شماتت قرار بدیم. اگر بخواهیم منصفانه این جمله روتکمیل کنیم که “اگه من جای اون بودم …” لازمه که از همین الان تا لحظه‌ی تولد فرد همه چیز رو در نظر بگبریم.

یک پاسخ تا “ضعف‌های قابل احترام”

  1. lord13 گفت

    باهات موافقم. به نظر من برای مجرم ها هم حالت ایده آل این است که تمامی زمینه ها در زندگی شان بررسی شود ولی خب گاهی عملی نیست. کلا” می شود یک جوری هم نگاه کرد و گفت آدم ها به شدت تابع شرایطند و زاده ی آنها هستند تا پدرانشان!

يك پاسخ برايش بگذاريد